هر یک از این روش‌ها کاربرد خاص خود را دارند. ارتودنسی ثابت برای ایجاد نظم سه‌بعدی دقیق دندان‌ها و اصلاح نامرتبی‌های دندانی استفاده می‌شود، در حالی‌ که ارتودنسی متحرک بیشتر با اهدافی مانند اصلاح رشد فک‌ها در سنین رشد و همچنین حفظ نتایج درمان ارتودنسی به عنوان ریتینرها به‌کار می‌رود.

ارتودنسی نامرئی یا Clear Aligner معمولاً در مواردی که میزان نامرتبی دندان‌ها خفیف تا متوسط باشد، در حال حاضر مورد استفاده قرار می‌گیرد.

بله، ارتودنسی از پشت دندان‌ها که با نام ارتودنسی لینگوال شناخته می‌شود امکان‌پذیر است، اما با ظهور Clear Aligner (ارتودنسی نامرئی) این روش تا حد زیادی منسوخ شده و امروزه کاربرد محدودتری دارد.