نمونه ارتودنسی کودکان – کیس اول
ارتودنسی کودکان برای تشخیص و درمان نامرتبی دندانها، مشکلات بایت و برخی ناهنجاریهای رشد فک در سنین کودکی انجام میشود. نکته مهم این است که مراجعه زودهنگام به متخصص ارتودنسی الزاماً به معنی شروع فوری درمان نیست؛ بهتر است وضعیت فک و دندان کودک در سن مناسب ارزیابی شود تا مشخص شود آیا به درمان نیاز دارد یا فعلاً فقط باید روند رشد فک و رویش دندانهای او تحت نظر باشد. شروع بهموقع ارتودنسی دندان کودکان در مواردی که واقعاً نیاز به مداخله وجود دارد، میتواند به ایجاد فضای مناسب برای دندانهای دائمی، اصلاح بعضی مشکلات بایت و هدایت بهتر رشد فک کمک کند.
دوران کودکی فرصت بسیار مهمی برای انجام برخی درمانهای ارتودنسی است؛ زیرا در این سن هنوز میتوان از پتانسیل رشد فکها برای اصلاح بعضی ناهنجاریهای فکی استفاده کرد. دستگاههایی مانند فانکشنال، فیسماسک و سایر دستگاههای هدایت رشد میتوانند در زمان مناسب به اصلاح موقعیت فک بالا یا پایین کمک کنند؛ در حالی که پس از پایان رشد، اصلاح مشکلات شدید اسکلتی در بسیاری از موارد ممکن است به جراحی فک نیاز داشته باشد.
انتخاب روش ارتودنسی کودکان به سن، وضعیت دندان ها، رشد فک و نوع ناهنجاری بستگی دارد. متخصص پس از بررسی شرایط کودک، مناسب ترین روش را انتخاب می کند تا دندان ها مرتب شوند و رشد فک به شکل صحیح هدایت شود.در ویدیوی مقابل با انواع ارتودنسی کودکان، نحوه عملکرد دستگاه ها و کاربرد هر روش آشنا می شوید. این ویدیو به شما کمک می کند تا با گزینه های درمانی کودک شناخت بیشتری پیدا کنید.
ارتودنسی کودکان به مجموعه درمانهایی گفته میشود که برای تشخیص، پیشگیری، کنترل یا اصلاح ناهنجاریهای دندانی و فکی در دوران رشد انجام میشوند. هدف همیشه این نیست که در سن پایین تمام دندانها مرتب شوند؛ گاهی متخصص ابتدا رشد فک، نحوه رویش دندانهای دائمی، فضای موجود در قوس دندانی و ارتباط فک بالا و پایین را بررسی میکند و تنها در صورت وجود مشکل مشخص، درمان را آغاز میکند.
یکی از تفاوتهای مهم ارتودنسی دندان کودکان با درمان در بزرگسالی این است که در کودکان هنوز رشد فک و صورت ادامه دارد. به همین دلیل در برخی ناهنجاریهای اسکلتی میتوان از این دوره رشد برای هدایت بهتر فکها استفاده کرد. در مقابل، اگر مشکل فقط مربوط به نامرتبی دندانها باشد، ممکن است متخصص ترجیح دهد برای شروع درمان اصلی تا رویش تعداد بیشتری از دندانهای دائمی صبر کند.
نیاز کودک به درمان تنها بر اساس سن مشخص نمیشود. ممکن است دو کودک همسن شرایط کاملاً متفاوتی داشته باشند؛ یکی به درمان فعال نیاز داشته باشد و دیگری فقط هر چند ماه یکبار تحت نظر قرار گیرد.
کودک زمانی میتواند کاندیدای بررسی یا درمان ارتودنسی باشد که مشکل در رویش دندانها، کمبود فضا، نامرتبی قابل توجه، اختلال در نحوه قرار گرفتن دندانهای بالا و پایین یا ناهماهنگی رشد فکها مشاهده شود.
از دست دادن زودهنگام دندانهای شیری نیز اهمیت دارد. دندان شیری فقط برای جویدن نیست و در بسیاری از موارد فضای مورد نیاز برای رویش دندان دائمی را حفظ میکند. اگر این فضا زودتر از موعد از بین برود، ممکن است دندانهای مجاور حرکت کنند و مسیر رویش دندان دائمی دچار مشکل شود.
شلوغی دندان ها یکی از نشانه های رایج است. روی هم قرار گرفتن دندان ها نیز اهمیت دارد. فاصله زیاد بین دندان ها می تواند نیاز به بررسی داشته باشد. جلو بودن دندان های جلویی یا رویش دندان در محل نامناسب نیز از نشانه های مهم است. افتادن زودهنگام یا دیرهنگام دندان های شیری باید بررسی شود. قرارگیری نامناسب فک ها نیز می تواند مشکل ساز باشد. تنفس دهانی، مشکل در جویدن و بعضی مشکلات گفتاری هم اهمیت دارند. باز ماندن دهان در حالت استراحت و مکیدن شست نیز باید جدی گرفته شود. این نشانه ها همیشه به معنی شروع فوری درمان نیستند. تشخیص زودهنگام ارتودنسی کودکان می تواند از شدیدتر شدن بعضی مشکلات جلوگیری کند.
وقتی درباره سن مناسب ارتودنسی کودکان صحبت میکنیم باید بین «سن اولین معاینه» و «سن شروع درمان» تفاوت قائل شویم.
بهتر است اولین ارزیابی تخصصی وضعیت فک و دندان کودک تقریباً تا ۷ سالگی انجام شود. در این سن معمولاً تعدادی از دندانهای دائمی رویش پیدا کردهاند و متخصص میتواند وضعیت رشد فک، فضای دندانها، بایت و مسیر رویش دندانهای دائمی را بهتر بررسی کند.
اما سن مناسب ارتودنسی کودکان برای شروع درمان در همه یکسان نیست. بعضی مشکلات فکی، کراسبایتها یا اختلالات رویش ممکن است به مداخله در سن پایین نیاز داشته باشند؛ در حالی که برای بسیاری از نامرتبیهای دندانی میتوان تا رویش تعداد بیشتری از دندانهای دائمی صبر کرد.
بنابراین اگر والدین میخواهند بهترین سن برای ارتودنسی کودکان را بدانند، پاسخ دقیق یک عدد ثابت نیست. زمان درمان باید با توجه به نوع ناهنجاری، شدت مشکل، مرحله رشد فک و وضعیت دندانهای شیری و دائمی مشخص شود.
خیر. هفت سالگی بیشتر بهعنوان زمان مناسبی برای ارزیابی اولیه مطرح است و نه سن اجباری شروع درمان.
ممکن است متخصص پس از معاینه یک کودک ۷ ساله به والدین اعلام کند که در حال حاضر هیچ درمانی نیاز نیست و کودک باید تا رویش بیشتر دندانهای دائمی تحت نظر باشد. در مقابل، در کودک دیگری ممکن است مشکل مشخصی مانند کراسبایت، کمبود شدید فضا یا الگوی نامناسب رشد فک وجود داشته باشد که مداخله در همان دوره رشد مفید باشد.
این تفاوت یکی از دلایلی است که تعیین زمان درمان باید بر اساس شرایط هر کودک انجام شود، نه صرفاً عددی که بهعنوان «بهترین سن ارتودنسی» مطرح میشود.
خیر. اگر کودک از هفت سالگی گذشته و تاکنون معاینه نشده است، به این معنی نیست که فرصت درمان از دست رفته است.
بسیاری از کودکان درمان اصلی خود را در سنین بالاتر و پس از رویش بخش بیشتری از دندانهای دائمی آغاز میکنند. حتی در نوجوانی نیز امکان درمان بسیاری از نامرتبیهای دندانی وجود دارد.
اهمیت ارزیابی زودهنگام بیشتر مربوط به شناسایی مشکلاتی است که ممکن است از رشد کودک تأثیر بگیرند؛ نه اینکه بعد از یک سن مشخص دیگر امکان ارتودنسی وجود نداشته باشد.
ناهنجاریهای فک و دندان در کودکان میتوانند به شکلهای مختلفی مانند نامرتبی و شلوغی دندانها، فاصله بین دندانها، جلو یا عقب بودن فکها، کراسبایت، اپنبایت، دیپبایت و اختلال در مسیر رویش دندانهای دائمی دیده شوند. برخی از این مشکلات صرفاً مربوط به موقعیت دندانها هستند، در حالی که بعضی دیگر به نحوه رشد فک بالا و پایین ارتباط دارند و ممکن است در سنین رشد نیاز به بررسی دقیقتری داشته باشند. تشخیص زودهنگام این ناهنجاریها در ارتودنسی دندان کودکان کمک میکند زمان مناسب برای شروع درمان مشخص شود و در صورت نیاز، از ظرفیت رشد کودک برای اصلاح بهتر برخی مشکلات فکی و دندانی استفاده شود.متخصص بررسی شوند. همچنین اگر کودک هنگام بستن دهان نتواند دندان های خود را به درستی روی هم قرار دهد، ممکن است یک ناهنجاری در ارتباط فک ها وجود داشته باشد.
از دیگر نشانه های مهم می توان به تنفس مداوم از راه دهان، مشکالت گفتاری، دشواری در جویدن غذا، افتادن
زودهنگام یا دیرهنگام دندان های شیری و ادامه پیدا کردن عادت هایی مانند مکیدن شست اشاره کرد. مشاهده
این علائم لزوما به معنای نیاز فوری به درمان نیست، اما ارزیابی وضعیت کودک توسط متخصص می تواند
مشخص کند که آیا باید درمان آغاز شود یا تنها روند رشد تحت نظر قرار بگیرد. در بسیاری از موارد، ارتودنسی
کودکان با تشخیص به موقع می تواند از شدیدتر شدن ناهنجاری جلوگیری کند
اگر فضای موجود در فک برای رویش صحیح دندانها کافی نباشد، دندانها ممکن است چرخیده، روی هم افتاده یا خارج از قوس طبیعی رویش پیدا کنند.
وجود فاصله در دوران دندانهای شیری یا مراحل خاصی از رویش دندانهای دائمی همیشه غیرطبیعی نیست. با این حال فاصله زیاد یا ماندگار باید از نظر اندازه دندانها، فضای قوس، فرنوم، دندان غایب و سایر عوامل بررسی شود.
در کراسبایت، یک یا چند دندان فک بالا نسبت به دندانهای پایین در موقعیت طبیعی قرار نمیگیرند. کراسبایت میتواند در قسمت جلو یا عقب دهان دیده شود و در بعضی کودکان هنگام بسته شدن دهان باعث جابهجایی فک شود.
در اپنبایت، هنگام بسته شدن فکها بخشی از دندانهای بالا و پایین با یکدیگر تماس ندارند. بعضی عادات دهانی طولانیمدت از جمله مکیدن انگشت میتوانند در ایجاد یا تشدید این وضعیت نقش داشته باشند.
در بعضی کودکان دندانهای جلوی فک بالا نسبت به دندانهای پایین بیش از حد جلو قرار گرفتهاند. شدت مشکل و اینکه منشأ آن دندانی است یا مربوط به موقعیت فکهاست، روی نوع و زمان درمان تأثیر میگذارد.
اگر دندانها یا فک پایین نسبت به فک بالا جلوتر قرار داشته باشند، ممکن است الگوی کلاس III یا آندربایت ایجاد شود. بررسی چنین مواردی در سن رشد اهمیت بیشتری دارد.
انواع ارتودنسی کودکان بر اساس سن، نوع ناهنجاری، مرحله رشد فک، وضعیت رویش دندانهای دائمی و میزان همکاری کودک انتخاب میشوند. در ارتودنسی دندان کودکان ممکن است از دستگاههای متحرک، براکتهای ثابت، دستگاههای فانکشنال یا ابزارهای مخصوص اصلاح و هدایت رشد فک استفاده شود و در برخی کیسها نیز درمان بهصورت مرحلهای انجام گیرد. انتخاب مناسبترین روش از میان انواع ارتودنسی کودکان باید پس از معاینه دقیق توسط متخصص ارتودنسی انجام شود، زیرا هر دستگاه کاربرد مشخصی دارد و یک روش واحد برای همه کودکان مناسب نیست.
در ارتودنسی متحرک، دستگاه را میتوان از دهان خارج کرد. پلاکهای متحرک بسته به طراحی میتوانند برای اهداف مختلفی مانند انجام برخی حرکات دندانی، حفظ یا ایجاد فضا و در بعضی موارد کمک به اصلاح روابط فکی استفاده شوند.
موفقیت این روش به همکاری کودک وابستگی زیادی دارد؛ زیرا اگر دستگاه به مدت توصیهشده استفاده نشود، نتیجه درمان تحت تأثیر قرار میگیرد.
در ارتودنسی ثابت، براکتها روی دندان قرار میگیرند و کودک نمیتواند دستگاه را از دهان خارج کند. این روش معمولاً زمانی کاربرد بیشتری پیدا میکند که تعداد مناسبی از دندانهای دائمی رویش کرده باشد و برای مرتب کردن دقیقتر دندانها یا اصلاح روابط دندانی به کنترل بیشتری نیاز داشته باشیم.
در بعضی کودکانی که هنوز در دوره رشد قرار دارند، دستگاههای فانکشنال میتوانند برای تأثیرگذاری بر رابطه فکها و استفاده از ظرفیت رشد مورد استفاده قرار گیرند.
این دستگاهها برای همه ناهنجاریهای فکی مناسب نیستند و انتخاب آنها به نوع مشکل، الگوی رشد و زمان مراجعه بستگی دارد.
اگر فک بالا بهطور غیرطبیعی باریک باشد، در کیسهای منتخب ممکن است از دستگاههای گسترشدهنده کام استفاده شود. هدف از این درمان افزایش عرض فک بالا و اصلاح بعضی کراسبایتها یا مشکلات فضای قوس است.
این روش نیز باید در زمان مناسب رشد و پس از بررسی دقیق انجام شود.
بله، اما نه برای همه کودکان و نه برای تمام ناهنجاریها.
ارتودنسی متحرک در سن رشد میتواند کاربردهای مهمی داشته باشد، ولی نوع دستگاه باید متناسب با مشکل انتخاب شود. در بعضی کودکان از پلاک برای اصلاح محدود موقعیت دندانها استفاده میشود و در بعضی دیگر دستگاه هدف متفاوتی مانند ایجاد فضا یا کمک به اصلاح رابطه فکها دارد.
یکی از مهمترین عوامل موفقیت در این روش، همکاری کودک است. دستگاهی که قرار است روزانه تعداد مشخصی ساعت در دهان باشد، اگر مرتب خارج شود یا کودک استفاده از آن را فراموش کند، نمیتواند نتیجه مورد انتظار را ایجاد کند.
بنابراین تصمیم بین ارتودنسی متحرک و ارتودنسی ثابت فقط بر اساس سن کودک گرفته نمیشود و نوع ناهنجاری، هدف درمان و میزان همکاری کودک نیز اهمیت دارند.
همه کودکان به درمان دو مرحلهای نیاز ندارند. در بعضی موارد تمام درمان در یک دوره انجام میشود، اما برخی ناهنجاریها ممکن است نیازمند یک مرحله درمان در دوران دندانهای مختلط و مرحله دیگری پس از رویش بیشتر دندانهای دائمی باشند.
فاز اول یا درمان زودهنگام معمولاً زمانی انجام میشود که هنوز بخشی از دندانهای شیری در دهان وجود دارند.
هدف این مرحله بسته به مشکل کودک میتواند شامل اصلاح بعضی ناهنجاریهای فکی، برطرف کردن کراسبایت، مدیریت فضا، کمک به رویش بهتر دندانها یا جلوگیری از تشدید یک ناهنجاری مشخص باشد.
هدف فاز اول لزوماً مرتب کردن کامل همه دندانها نیست.
اگر پس از فاز اول همچنان به مرتبسازی کامل دندانهای دائمی یا اصلاح دقیق بایت نیاز باشد، پس از رویش تعداد بیشتری از دندانهای دائمی مرحله دوم درمان آغاز میشود.
بعضی کودکان اصلاً به فاز اول نیاز ندارند و درمان آنها مستقیماً در یک مرحله و در سن بالاتر انجام میشود. به همین دلیل دو مرحلهای بودن درمان نباید بهعنوان یک قانون ثابت برای همه کودکان در نظر گرفته شود.
مهمترین مزیت درمان در کودکی، امکان انتخاب زمان مناسب برای مداخله در زمانی است که دندانها و فک هنوز در حال رشد و تغییر هستند.
بسته به نوع ناهنجاری، درمان بهموقع میتواند مزایای زیر را داشته باشد:
در بسیاری از موارد میتوان فاصله بین دندانها را با درمان ارتودنسی اصلاح کرد، اما وجود فاصله در دندانهای جلویی کودک همیشه به معنی نیاز فوری به ارتودنسی نیست.
در بعضی مراحل رویش دندانهای دائمی، بهخصوص زمانی که دندانهای نیش هنوز بهطور کامل رویش نکردهاند، فاصلهای بین دندانهای جلویی بالا دیده میشود که ممکن است با ادامه رویش دندانها کاهش پیدا کند.
از طرف دیگر، فاصله ماندگار میتواند دلایل متفاوتی مانند تناسب نداشتن اندازه دندانها و فک، نبودن بعضی دندانها، وجود دندان اضافه، وضعیت فرنوم لب یا عوامل دیگر داشته باشد.
قبل از بستن فاصله باید علت آن مشخص شود؛ زیرا درمان فقط با نزدیک کردن دو دندان به یکدیگر در همه کودکان راهحل صحیحی نیست.
مکیدن شست یا انگشت در سنین پایین رفتاری نسبتاً شایع است، اما اگر این عادت برای مدت طولانی ادامه پیدا کند، بسته به شدت، دفعات و مدت مکیدن میتواند بر موقعیت دندانها و رشد بایت اثر بگذارد.
از پیامدهای احتمالی ادامه این عادت میتوان به جلو آمدن دندانهای بالایی، ایجاد اپنبایت یا تغییر در شکل قوس دندانی اشاره کرد.
اولین هدف، متوقف کردن خود عادت است. در بسیاری از کودکان این کار با آموزش، همراهی والدین و روشهای رفتاری انجام میشود. اگر عادت ادامه داشته باشد یا تغییرات دندانی و فکی ایجاد شده باشد، ممکن است متخصص درمان ارتودنسی یا استفاده از دستگاه مخصوص را پیشنهاد کند.
بنابراین ارتودنسی اثرات ایجادشده بر دندان و فک را در صورت نیاز درمان میکند، اما مدیریت عادت مکیدن انگشت نیز باید همزمان مورد توجه قرار گیرد.
مراقبتهای بعد از ارتودنسی کودک نقش مهمی در موفقیت درمان و جلوگیری از پوسیدگی دندان، التهاب لثه یا آسیب به دستگاه ارتودنسی دارد. کودک باید مسواک زدن را با دقت بیشتری انجام دهد و اطراف براکتها، سیمها و فضای بین دندانها را بهخوبی تمیز کند. در صورت استفاده از دستگاه متحرک نیز لازم است پلاک طبق دستور متخصص استفاده و بهصورت منظم تمیز شود. همراهی والدین، بهویژه در سنین پایینتر، میتواند به رعایت بهتر بهداشت دهان و استفاده صحیح از دستگاه کمک کند.
در طول ارتودنسی دندان کودکان بهتر است مصرف خوراکیهای بسیار سفت، چسبنده و موادی که احتمال شکستن براکت یا آسیب به سیم را افزایش میدهند محدود شود. همچنین جلسات دورهای کنترل باید منظم انجام شوند تا روند حرکت دندانها، وضعیت بایت و سلامت دستگاه بررسی شود. اگر براکت جدا شد، سیم باعث زخم یا ناراحتی شد یا پلاک متحرک شکست، بهتر است موضوع سریعاً با متخصص ارتودنسی در میان گذاشته شود و تا جلسه بعدی بدون بررسی رها نشود.
هزینه درمان قبل از مشخص شدن نوع ناهنجاری و دستگاه مورد نیاز قابل تعیین دقیق نیست.
مهمترین عوامل مؤثر شامل نوع مشکل دندانی یا فکی، یک یا دو مرحلهای بودن درمان، نوع دستگاه، یک یا دو فک بودن درمان، پیچیدگی کیس و مدت درمان هستند.
برای مثال هزینه یک پلاک متحرک برای یک هدف مشخص با درمان جامع دو فک توسط براکت ثابت یکسان نخواهد بود. همچنین اگر کودک در فاز اول به یک دستگاه و بعد از رویش دندانهای دائمی به درمان دیگری نیاز داشته باشد، طرح درمان متفاوت خواهد بود.
اگر اولویت شما اطلاع از قیمتها، عوامل مؤثر بر مبلغ درمان و شرایط پرداخت است، بخش هزینه ارتودنسی اطلاعات کاملتری درباره این موضوع ارائه میکند.
مهمترین تفاوت به رشد مربوط میشود. در کودکان و نوجوانانی که هنوز رشد فک ادامه دارد، در بعضی ناهنجاریها میتوان از این ظرفیت رشد در برنامه درمان استفاده کرد. در بزرگسالان رشد اسکلتی عمده به پایان رسیده است و بنابراین امکان هدایت رشد فک مانند دوران کودکی وجود ندارد.
با این حال مرتب کردن دندانها محدود به کودکی نیست و ارتودنسی بزرگسالان نیز در صورت مناسب بودن وضعیت دندان، لثه و استخوان قابل انجام است.
تفاوت دیگر میزان همکاری است. درمان کودک گاهی وابستگی زیادی به همراهی والدین دارد؛ بهخصوص زمانی که پلاک متحرک استفاده میشود یا رعایت بهداشت اطراف براکتها برای کودک دشوار است.
بنابراین نمیتوان گفت ارتودنسی در کودکان همیشه سادهتر یا کوتاهتر از بزرگسالان است. نوع ناهنجاری و طرح درمان تأثیر بسیار بیشتری بر پیچیدگی درمان دارند.
پاسخ کاملاً به نوع مشکل بستگی دارد.
بعضی نامرتبیهای دندانی را میتوان بدون مشکل تا زمان رویش بیشتر دندانهای دائمی تحت نظر گرفت. بنابراین تأخیر در شروع درمان همیشه مضر نیست.
اما در برخی مشکلات وابسته به رشد فک، کراسبایتهای خاص، اختلالات رویش یا مشکلات فضای دندانی، مداخله در زمان مناسب میتواند اهمیت بیشتری داشته باشد. اگر دوره مناسب رشد از دست برود، ممکن است روش درمان در آینده متفاوت یا پیچیدهتر شود.
به همین دلیل تصمیم به «صبر کردن» نیز باید مانند تصمیم به شروع درمان بر اساس تشخیص انجام شود.
اولین مراجعه معمولاً با بررسی وضعیت دندانها، فک و رشد صورت شروع میشود. هدف این جلسه این است که مشخص شود آیا مشکلی وجود دارد، آیا اکنون نیاز به درمان دارد و اگر درمان لازم نیست، چه زمانی باید کودک دوباره بررسی شود.
متخصص ممکن است مواردی مانند اینها را ارزیابی کند:
در این بخش به مهم ترین سوالات والدین درباره ارتودنسی کودکان پاسخ داده ایم. آشنایی با زمان مناسب مراجعه به متخصص ارتودنسی، تشخیص نیاز کودک به درمان و اطلاع از روند مراقبت و درمان می تواند به والدین کمک کند تا با آگاهی بیشتری برای سلامت و نظم دندان های فرزند خود تصمیم بگیرند.
وجود دندان شیری مانع ارزیابی یا بعضی درمانهای ارتودنسی نیست. بسیاری از درمانهای زودهنگام در دوره «دندانی مختلط» انجام میشوند؛ یعنی زمانی که کودک همزمان تعدادی دندان شیری و تعدادی دندان دائمی دارد. با این حال معمولاً هدف، مرتب کردن تکتک دندانهای شیری نیست و درمان بر اساس مشکل اصلی طراحی میشود.
خیر. بعضی مشکلات بهتر است قبل از افتادن تمام دندانهای شیری شناسایی یا درمان شوند. از طرف دیگر برای بسیاری از کودکان درمان جامع پس از رویش تعداد بیشتری از دندانهای دائمی انجام میشود.
قرار گرفتن دستگاه یا تنظیم آن ممکن است در چند روز اول باعث احساس فشار یا حساسیت دندانها شود. این ناراحتی معمولاً موقتی است. درد شدید یا مداوم طبیعی تلقی نمیشود و در چنین شرایطی باید وضعیت دستگاه بررسی شود.
نمیتوان یک دستگاه را برای تمام کودکان بهترین گزینه دانست. انتخاب میان دستگاه متحرک، ثابت، فانکشنال، گسترشدهنده فک یا سایر روشها بر اساس تشخیص انجام میشود. حتی ممکن است کودک در مراحل مختلف رشد به بیش از یک نوع دستگاه نیاز داشته باشد.
در مشکلاتی که با رشد فک مرتبط هستند، دوران رشد فرصتهایی ایجاد میکند که پس از پایان رشد وجود ندارند. اما این به معنی ضرورت شروع درمان زودهنگام برای همه کودکان نیست. بسیاری از نامرتبیهای صرفاً دندانی را میتوان در سنین بالاتر نیز بهخوبی درمان کرد.
پس از تکمیل بعضی درمانهای ارتودنسی، ممکن است استفاده از نگهدارنده یا ریتینر برای حفظ نتیجه لازم باشد. نوع و مدت استفاده از نگهدارنده بر اساس وضعیت کودک و درمان انجامشده مشخص میشود.
از روی سن بهتنهایی نمیتوان این موضوع را مشخص کرد. سن مناسب ارتودنسی کودکان به نوع ناهنجاری، رشد فک، وضعیت رویش دندانهای دائمی و هدف درمان وابسته است. معاینه توسط متخصص مشخص میکند که کودک باید درمان را شروع کند، مدتی تحت نظر باشد یا فعلاً نیازی به اقدام ارتودنسی ندارد.